کارون ز چشمه خشکيد، البرز لب فرو بست
حتا دل دماوند، آتش فشان ندارد

ديو سياه دربند، آسان رهيد و بگريخت
رستم در اين هياهو، گرز گران ندارد

روز وداع خورشيد، زاينده رود خشکيد
زيرا دل سپاهان، نقش جهان ندارد

بر نام پارس دريا، نامي دگر نهادند
گويي که آرش ما، تير و کمان ندارد

درياي مازني ها، بر کام ديگران شد
نادر، ز خاک برخيز، ميهن جوان ندارد

دارا کجاي کاري، دزدان سرزمينت
بر بيستون نويسند، دارا جهان ...]]> 502@http://www.meganit.com/ ادبي 2009-04-06T08:32:23+03:30 http://www.meganit.com/blogs/blog.php?code=484 484@http://www.meganit.com/ ادبي 2008-11-04T20:50:55+03:30 http://www.meganit.com/blogs/blog.php?code=428 یک خانه ابر، یک کهکشان تنهایی، یک هفته باران - باران استوایی
اینجا نشسته ام و زخم های جهان را شمار می کنم

بیرون درخت هنوز درخت است
در خانه مرگ پرسه میزند و حتی نام تو را نمی پرسد
بیرون پرنده هنوز پرنده است
در خانه اما تقویم و ساعت و ینه ساکت هستند
در خانه گویا خاکستر زمان و آینه یکی هستند

یک لایه نور خسته، ده سال باران، یک بام از سفال- گور گیاه باستانی
با کاروان شبانه ایوب همراه گشته ام و زیتون و رنج را دیدار می کنم
بر فرش انتظار جاودان دراز کشیده ام و نبض گرم زمان را شمار می کنم
اینجا نشسته ام و زخم شگفت زمان را تیمار می ...]]> 428@http://www.meganit.com/ ادبي 2007-02-17T22:24:18+03:30 http://www.meganit.com/blogs/blog.php?code=427 روز که گذشته است
رود که گذشته است
آسمان آبی
آسمان خالی

کنار باغهای سپید تهران یا نی ریز فرقی نمی کند
آنجا که دست می کشی به پوست ستارو و
ستاره درون چشمهایت ریز ریز می شود.

باغهایی از نمک، سکوت در سکوت
رودهایی از نمک، هستی در هستی
رندگانی از آهک، زمان بی آغاز
گیاههایی از نمک، زمان جاودانی

روز که می گذرد
رود که می گذرد
آسمان سربی
آسمان ابری
من و زمان مرده، زمانی از نمک و  شن

سنگینی بار نگاهش را

بر صورتم حس می کنم

قطرات عشق روی گونه ام میریزد

ردپای باران بر چهره ام نشسته

خیسی نرمی بر کف دستانم

 گه دعا گونه برایش دراز گشته، لمس می کنم

چشمانم را می بندم

تا شویندگی بار سنگین غمم را حس کنم

باران عشق روی قلبم

زمهریر مرگ را آب می کند

لحظه اي که گوهر جانها شکست

خاطرم آتش گرفت از خاطره

آهي از حسرت چو بر لبها نشست

عصمت و پاکی چرا اين سان شده؟

دستهاي غم در شادي ببست

اين منبت ها چرا رنگين شده؟

رنگي از نيرنگ بر دلها نشست

شامگاه پاییزی!

آیا چیزی از این دست وارسته و زیبا

از خاک ساخته می تواند بود؟

پامچالی بر کنار راه!

آمد و دستم گرفت

تا کنار بوته گل سرخ.

معنایش را در سینه خود نگه داشت

اما گل سرخی به من داد!

شبنم سپید

بر کشتزار سیب زمینی

کهکشان

تمام بند بند استخوانم گریه می خواهد

بیا ای ابر باران زا، میان شعرهای من

که بغض آشنای آسمان گریه می خواهد

بهاری کن مرا جانا، که من پابند پاییزیم

و آهنگ غزلهای جوانم گریه می خواهد

چنان دق کرده احساسم میان شعر تنهایی

که حتی گریه های بی امانم، گریه می خواهد